In 2008 begon Karina te bouwen aan de wereld die ze ieder kind gunt. Kamer voor kamer, uit karton, restjes stof en spullen die anderen weggooiden. Wat begon als een idee groeide uit tot een huis van meer dan honderd kamers, vol kleine details die je pas ziet als je goed kijkt. Het is een wereld waar iedereen welkom is, waar buren elkaar groeten in plaats van wegkijken, en waar achter elke deur een nieuw verhaal op je wacht. Alles wat Karina als kind miste, heeft ze hier met de hand teruggebouwd.

Kijk je van dichtbij, dan zie je waar alles vandaan komt. De vloertjes zijn gemaakt van ijsstokjes, de taartjes gebakken in flessendoppen, de gordijntjes geknipt uit oude lapjes stof. Niets is te klein of te waardeloos om een plek te krijgen — precies wat haar moeder haar leerde. En het huis is nooit af: er komt altijd een kamer bij, een trapje, een winkeltje, een nieuwe bewoner met een eigen verhaal.